Mga tanging awit ng ang dating daan

— Fenimore Cooper Nagsayáw ang labindalawang mangkukulam na nasa bílog sa lilim ng malaking batingaw ng San Juan.Waring bagyo silang lumitaw nang magkakasunod, at sa púsod ng aking kama ay binilang ko nang may tákot ang labindalawang tinig na naglalandas sa karimlan.Pagdaka’y nagkubli ang buwan sa likod ng mga ulap, at humampas sa aking bintana ang ulan na sinaliwan ng mga kidlat-kulog at ipuipo, habang ang mga girimpulá ay humiyaw, gaya ng mga tikling na sinibat ng ulan-banak sa kahuyan.Ang mga kuwerdas ng aking laúd, na nakasabit sa dingding, ay nalagot; pumagaspas ang máya ko sa hawla nito; at may kung sinong mausisang kaluluwa ang naglipat ng pahina ng Roman de la Rosa na nahihimbing sa aking mesa.Salin ng tula ni Ruhollah Mousavi Khomeini [Imam Khomeini] ng Iran. Sa pagkalasing at pagsasakripisyo ng ating kaluluwa para sa minamahal ay natatamo natin ang kaganapan. Tayo ang mga anak ng pag-ibig at ang mga ampon ng kopa.

Tayo ang matatandang katulong sa hanggahan ng Mago.Ang nakahihindik na luningning ay dumilà ng duguang apoy ng purgatoryo at impiyerno sa mga dingding ng gotikong simbahan, at lumukob sa kapitbahayan ang dambuhalang anino ng San Juan.Umingit ang mga kalawanging girimpulá; nilusaw ng buwan ang abuhing ulap na perlas; umambon-ambon sa bubungan, at ang simoy, na binuksan ang aking nakaawang na bintana, ay naghasik ng mga talulot ng aking sampagitang niyanig ng unós. Doon sa bituka ng lupang malalim Na bigong abutin ng sinag ng araw, Ang poot at kirot na sumasaatin Ang tanda ng gaan nitong paglalakbay.Nakikipagtunggali tayo sa Sufi, Nostiko, at Dervis. Tumakas tayo mula sa seminaryo at lumayo sa mga nilalang.Ipinatapon tayo ng marunong at kinamuhian ng mamamayan.Gaano man maging kapait ang lahat ay dapat maganap.Batid nating wala namang mawawala nang gaano, Na kahit naririto tayo’y napakalawak ng pagitang espasyo.Dahil ang gayong búhay ay salát sa kagandahan, wala ni munting liwanag ang sumasapit na madaling-araw, dahil ang araw ay walang kapag-a-pag-asa, at hinablig ang madaling-araw tungo sa isang anyo ng pagkaagnas. Habang ang rosas ay kaypula, Habang ang liryo’y kayputi, Dapat bang ang mukha ng dilag Ay tampok para ikagalak?Salin ng “Beauty is Vain,” ni Christina Rossetti ng United Kingdom. Ang rosas ay higit ang tamis, Ang liryo’y higit na matuwid; Kung siya’y simpula, simputi, Alangan kung siya’y di-sala.Salin ng tula ni Gladys Casely-Hayford ng Sierra Leone. Ngunit ang madaling-araw na pinaliliguan ang gabi sa luha at pumipiga sa ikabubuhay mula sa di-sumusukong taon, ay hitik sa mga kakatwang pangangarap at pangamba.Ang madaling-araw ay nagpapasulak ng sindak ng araw na ang nanggigipit na walang katiyakan ay namamayani; At ang kirot na taglay sa pagsuko sa pamamagitan ng maikling oras ng pamamahinga ay bumabangon nang malupit sa walang humpay na mithing pagupuin ang láwas, utak, diwa, at kalooban hanggang malutas ang kamatayan, at maging layon ang kamatayan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

One thought on “mga tanging awit ng ang dating daan”